Na istnienie osady już w 1247 r. wskazuje nazwa sąsiednich Karwieńskich Błot. Przez wieki Karwia pozostawała biedną rybacką osadą, której mieszkańcy musieli szukać dodatkowej pracy u bogatych gburów.
Przed wojną była najdalej na północ wysuniętą polską miejscowością. Dwa kilometry na zachód od wsi znajdował się posterunek straży granicznej. Na wakacje do Karwi przyjeżdżała inteligencja i kupcy. W 1920 roku lato spędziło tu 118 gości. Kolej docierała tylko do Sławoszyna, dalej podróżowało się bryczkami.
Błoto Karwieńskie i las Karwia wymienia przekaz z 1274 r. z okazji określania granicy pobliskiego Goszczyna. Przekaz ów głosi: "Między naszymi odargowskimi i karwieńskimi błotami", z czego można domyślać się, że istniała już osada. Zapis z 1570 r. nazywa wieś dzisiejszym mianem, ale pojawiają się też miana Karwień i Karwa. Lustracja z 1626 r. mówi o gburach i rybakach płacących podatek od łąk oraz o zagrodniku i kowalu. We wsi mieszkało wówczas 11 rybaków. W 1678 r. było ich tylko 9, a wszystkich mieszkańców 39, sołtys zwał się Szapała. Rok wcześniej otrzymała Karwia od króla Sobieskiego przywilej regulujący m.in. sprawy podatków. Nie płacono podatków od połowów a jedynie od gruntów. Kościół parafialny znajdował się w Strzelnie, położonej w odległości 10 km. W 1772 r. mieszkało w Karwi 9 gburów i 3 chałupników. W lipcu następnego roku ogromna powódź zalała całą wieś, przynosząc dodatkowe zniszczenia.